P@ngster..z
จากคนอีกคน..
เมื่อสามวันก่อน..
แอบอกว่า.. ไอ้เมไม่ได้อยู่กับพวกเราอีกแล้ว
ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้เลย นอนก็ไม่หลับ กินข้าวก็ไม่ลง
จริงๆแล้วมันก็เป็นมาตั้งแต่วันที่รู้ข่าว
ยอมรับว่าตอนนี้ยังรับไม่ได้เลยจริงๆ (ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ)
ยังแอบหวังว่า เดี๋ยวแอ จะบอกว่า แอพูดเล่น
ลำบากจริงๆที่จะต้องทำใจให้อยู่กับปัจจุบันให้ได้
หลับตาก็ มีแต่ชื่อ ไอ้เม.. ลืมตาก็ยังเป็น ไอ้เมๆ
เขาจะรู้สึกถึงมันได้บ้างไหมนะ??
เวลาตลอดทั้งวัน.. ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะมีแต่เรื่องนี้เข้ามาแทนที่อยู่ "ทุกครั้ง"
เข้าไปดูไฮไฟว์ไอ้เม..
เห็นคำพูด รอยยิ้ม.. ทุกๆอย่างที่เป็นเขา..
มันคอยย้ำได้ชัดเจนตลอด..ว่าเขาเป็นคนที่มาระบายสีให้ชีวิตแป้งมีความสุขขึ้นเยอะ
ถ้าหากชีวิตคนเรา ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันมากมาย
ต่อไปนี้.. ชีวิตแป้งคงไม่มีใครมาทาสีแดง สีส้ม ให้ได้สะใจเท่าไอ้เมอีกแล้ว
เวลาของแป้งตอนนี้เดินช้ามาก.. และของแอก็เหมือนกัน
เวลาของทุกคนที่รักไอ้เม.. เดินช้า.. ทั้งนั้น..
ช้า..จน แทบ ไม่ อยาก จะ ลืม ตา ขึ้น มา อีก เลย
....................................................................................................
ตกลงว่า..นี่มันจะต้องเป็นเรื่องจริงแล้วใช่ไหม?..
ปล.
สุดท้ายก็ยัง.."รับไม่ได้" อยู่เหมือนเดิม
อยากบอกเธอว่าคิดถึง มีฉันซึ่งยังเป็นห่วงเสมอ
แม้ฉันไม่รู้เมื่อไหร่จะพบเจอ แต่ฝันถึงเธอทุกคืน...
รู้ไว้พระจันทร์ดวงนี้รอพบเธอ และ "คิดถึงเธอเหลือเกิน"
อนาถตัวเองจิงๆ