Storythai

เงียบๆ..

ไม่ได้เป็นอะไรนะ..

แต่อยากอยู่ "เงียบๆ" คนเดียว..

............

แป๊บเดียวแหละ..

.....

ที่ทำเป็นแข็งแรง - ที่แท้แทบขาดใจ

ปล.

ฉันก็ยังเป็นฉัน "เหมือนเดิม"

เงียบๆ..

ไม่ได้เป็นอะไรนะ..

แต่อยากอยู่ "เงียบๆ" คนเดียว..

............

แป๊บเดียวแหละ..

.....

ที่ทำเป็นแข็งแรง - ที่แท้แทบขาดใจ

ปล.

ฉันก็ยังเป็นฉัน "เหมือนเดิม"

มีน้องคนหนึ่งถามว่า..

"พี่แป้ง..การที่เรารักใครซักคนมันรู้สึกยังไง"

เจอคำถามนี้ ถึงกับ แน่นิ่ง เนิ่นนาน.. พยายามเหลือกตามองฟ้า เหมือนๆจะคิดอะไรอยู่..

ไอ้ความรักเนี่ยนะ.. แสดงออกมาเป็นการกระทำ.. ไม่ยากเท่าไหร่.. (กับคนที่เรารักนะ)

แต่หากจะให้มาบรรยายให้บุคคลซึ่งไม่เคยมีความรักเข้าใจว่า..การมีความรักมันเป็นยังไง

..มันเกินกำลังจริงๆ..

เลยบอกน้องเขาว่า .."เมื่อใดที่เราคิดถึงคนคนนั้น.. หน้าเราจะบานเบ่ง"

...น้องคนนั้นทำหน้าตึงๆ.. เหมือนพยายามจะเข้าใจ.. (แน่นอนว่าเขายังไม่เข้าใจ)

..เขาเอ่ยถามอีกครั้งว่า "การบอกรักต้องสร้างบรรยากาศยังไงพี่"..

ไอ้คนถามเขาจะรู้ไหมนะ ว่าคนถูกถามรู้สึกอยากเอาปลายเท้าสัมผัสกับหน้าเขาเบาๆ..

แต่ไอ้จะทำอย่างนั้นก็เกรงใจความรู้สึกเด็กอายุ 16 ที่ชอบคิดไปเองว่ามีความรัก

(แต่จริงๆคือเขาคิดไปเอง)

แต่พอเจอคำถามนี้..ต้องยอมรับจิงๆว่าไม่รู้จะตอบเขาไปยังไง..

จะให้บอกได้ยังไง.. ก็พี่แกเล่นถามว่าจะสร้างบรรยากาศยังไง..

จุดเทียนสร้างบรรยากาศมั้งมึง..

แต่ระหว่างที่อิดออดกับการตอบคำถามนี้อยู่.. น้องเขาก็ถามอีกคำถามแทรกมาว่า

"แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าหญิงจะไม่ปฏิเสธ"..

เออเว้ย...

พี่จะรู้มั้ยค๊าบบบบบบบบบบบบบบ.. ว่าหญิงจะปฏิเสธน้องมั้ย..

ดูเหมือนน้องจะคาดหวังกับคำตอบไว้มาก..

เพราะน้องยกตัวอย่างมาว่า..

เพื่อนเคยบอกรักหญิงแบบ เอามือหญิงมาไว้ที่หน้าอกแล้วบอกรัก.. (มันดูหนังเกาหลีมากไปมั้ง)

แล้วสุดท้ายหญิงคนนั้นก็คบกับเขาจนได้..

น้องเขาเลยคิดว่า.. การจะบอกรักให้หญิงรักเลย 100 เปอร์เซ็นต์เนี่ย มันคงมีวิธี.

แต่ขึ้นชื่อว่า "ความรัก" .. มันจะ ไปกำหนดตายตัวได้อย่างไร.. จริงไหม??..

..............................................

 ::ขี้เหร่ได้อีกนะไอ้สองตัวนี้::

มุมความรัก..(เล็กๆ)

เมื่อคืนแอร์โทรมาตอนเกือบๆตี 4 โดยออกตัวไว้ก่อนว่า "แอโทรมาปลุกนู๋อีกแล้ว" (เป็นพิธี..)

ใจความคือ.. "แอโทรมาส่งนู๋นอนนะ" (......ตี 4)

ไอ้เราก็งัวเงีย.. พูดนั่นนี่.. รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

ก่อนวาง.. โดนหัวเราะเยาะเย้ย..บอกว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้แอจะถามว่าเราคุยไรกัน"

แล้วก้อเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุข..

ใช่เซ๊... ของเทอมัน ห้าทุ่มนี่ .. ของฉันมันตี 4..

 ..............................ชิ!!!

ปล.

วันนี้เป็นอีกวันที่อยากกินสเวนเซ่น..

เตรียมตัวตั้งแต่สี่โมงเย็น.. แล้วก็ไม่ได้ไป..จนได้..

อยากยืนข้างกาย ได้กุมมือ โอบหัวไหล่

ฉันคงสุขใจ

"เธอมีความหมายมากกว่าใครๆ"

เงียบๆ..

ไม่ได้เป็นอะไรนะ..

แต่อยากอยู่ "เงียบๆ" คนเดียว..

............

แป๊บเดียวแหละ..

.....

ที่ทำเป็นแข็งแรง - ที่แท้แทบขาดใจ

ปล.

ฉันก็ยังเป็นฉัน "เหมือนเดิม"

มีน้องคนหนึ่งถามว่า..

"พี่แป้ง..การที่เรารักใครซักคนมันรู้สึกยังไง"

เจอคำถามนี้ ถึงกับ แน่นิ่ง เนิ่นนาน.. พยายามเหลือกตามองฟ้า เหมือนๆจะคิดอะไรอยู่..

ไอ้ความรักเนี่ยนะ.. แสดงออกมาเป็นการกระทำ.. ไม่ยากเท่าไหร่.. (กับคนที่เรารักนะ)

แต่หากจะให้มาบรรยายให้บุคคลซึ่งไม่เคยมีความรักเข้าใจว่า..การมีความรักมันเป็นยังไง

..มันเกินกำลังจริงๆ..

เลยบอกน้องเขาว่า .."เมื่อใดที่เราคิดถึงคนคนนั้น.. หน้าเราจะบานเบ่ง"

...น้องคนนั้นทำหน้าตึงๆ.. เหมือนพยายามจะเข้าใจ.. (แน่นอนว่าเขายังไม่เข้าใจ)

..เขาเอ่ยถามอีกครั้งว่า "การบอกรักต้องสร้างบรรยากาศยังไงพี่"..

ไอ้คนถามเขาจะรู้ไหมนะ ว่าคนถูกถามรู้สึกอยากเอาปลายเท้าสัมผัสกับหน้าเขาเบาๆ..

แต่ไอ้จะทำอย่างนั้นก็เกรงใจความรู้สึกเด็กอายุ 16 ที่ชอบคิดไปเองว่ามีความรัก

(แต่จริงๆคือเขาคิดไปเอง)

แต่พอเจอคำถามนี้..ต้องยอมรับจิงๆว่าไม่รู้จะตอบเขาไปยังไง..

จะให้บอกได้ยังไง.. ก็พี่แกเล่นถามว่าจะสร้างบรรยากาศยังไง..

จุดเทียนสร้างบรรยากาศมั้งมึง..

แต่ระหว่างที่อิดออดกับการตอบคำถามนี้อยู่.. น้องเขาก็ถามอีกคำถามแทรกมาว่า

"แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าหญิงจะไม่ปฏิเสธ"..

เออเว้ย...

พี่จะรู้มั้ยค๊าบบบบบบบบบบบบบบ.. ว่าหญิงจะปฏิเสธน้องมั้ย..

ดูเหมือนน้องจะคาดหวังกับคำตอบไว้มาก..

เพราะน้องยกตัวอย่างมาว่า..

เพื่อนเคยบอกรักหญิงแบบ เอามือหญิงมาไว้ที่หน้าอกแล้วบอกรัก.. (มันดูหนังเกาหลีมากไปมั้ง)

แล้วสุดท้ายหญิงคนนั้นก็คบกับเขาจนได้..

น้องเขาเลยคิดว่า.. การจะบอกรักให้หญิงรักเลย 100 เปอร์เซ็นต์เนี่ย มันคงมีวิธี.

แต่ขึ้นชื่อว่า "ความรัก" .. มันจะ ไปกำหนดตายตัวได้อย่างไร.. จริงไหม??..

..............................................

 ::ขี้เหร่ได้อีกนะไอ้สองตัวนี้::

มุมความรัก..(เล็กๆ)

เมื่อคืนแอร์โทรมาตอนเกือบๆตี 4 โดยออกตัวไว้ก่อนว่า "แอโทรมาปลุกนู๋อีกแล้ว" (เป็นพิธี..)

ใจความคือ.. "แอโทรมาส่งนู๋นอนนะ" (......ตี 4)

ไอ้เราก็งัวเงีย.. พูดนั่นนี่.. รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

ก่อนวาง.. โดนหัวเราะเยาะเย้ย..บอกว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้แอจะถามว่าเราคุยไรกัน"

แล้วก้อเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุข..

ใช่เซ๊... ของเทอมัน ห้าทุ่มนี่ .. ของฉันมันตี 4..

 ..............................ชิ!!!

ปล.

วันนี้เป็นอีกวันที่อยากกินสเวนเซ่น..

เตรียมตัวตั้งแต่สี่โมงเย็น.. แล้วก็ไม่ได้ไป..จนได้..

อยากยืนข้างกาย ได้กุมมือ โอบหัวไหล่

ฉันคงสุขใจ

"เธอมีความหมายมากกว่าใครๆ"

ก็เนี่ยน๊า.. ว่าจะอัพตั้งแต่เมื่อคืน..

สตอรี่ไทยก็เข้าไม่ได้..  ตอนแรกแอบตกใจนิดหน่อยว่าเน็ตฉันเป็นไรหว่า..

แต่พอถามคนอื่นๆ เขาก็ว่าเข้าไม่ได้.. โล่งใจไปนิด.. (อย่างน้อยเราก้อปกติว๊ะ)

.......................................................

4 วันมานี้ เป็นหวัดไม่ยอมหายซักที..

จากวันแรกที่ไม่ยอมกินยา ไม่หิวข้าวก็ไม่กิน (จิตตกอยู่กับเรื่องไอ้เม)

แต่พอวันที่สอง.. ก็กินข้าว กินยา..  และนอนแต่หัวค่ำ

เข้าวันที่สาม กินยาแต่เช้า กลางวัน และเย็น..  จนวันนี้.. ก็ยังไม่หาย..

............................

::โจร??::

บางทีการไปกินไอติมที่ สเวนเซ่น สองรอบอาจจะมีส่วน..

อีมิคกี้ กลับมาจาก กทม. ชวนไปกินข้าว แป้งว่าให้ไปกินสเวนเซ่นดีกว่า พักนี้กินข้าวไม่ลง

มันไม่ยอม .. สรุปเลย ไปกิน ฮอทพอท บุฟเฟ่ .. มันกินกระหน่ำมาก..

ตัดภาพมา อีกด้านหนึ่งของโต๊ะ..  จกเนื้อปลากินได้แค่ 4 ชิ้น อิ่มแล้ว

อีมิคกี้บอกให้กินเยอะๆ เสียดายตัง..

แต่ชั่วโมงนั่น.. หายใจก็ไม่ออก (หวัดกิน) นั่งตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า แอร์เค้าเย๊นเย็น

เลยไม่สามารถจะกินอะไรต่อไปได้.

จากร้านนั้น..  อีมิคกี้ก็ยังพาวไม่เลิก.. บอกให้ไปต่อที่สเวนเซ่น..

คิดสภาพ..  บุฟเฟ่ .. ต่อด้วยสเวนเซ่น.. (มันกินได้ยังไงฟะ?)

แน่นอนหล่ะว่าแป้งไม่ได้สั่งอะไรที่สเวนเซ่น..

แต่ก็กินกับมันแค่นิดๆ (โดนบังคับ)

วันนั้นกลับบ้านไปด้วยอาการ ตรึม ตรึม..

...............................................................................................

มาวันนี้.. อีมิคกี้โทรปลุกแต่เช้า..ว่าไปส่งหน่อย จะกลับบ้านเอารถออกมาไม่ได้..

...และก่อนจะไปส่งมัน สเวนเซ่นอีกแล้ว

คราวนี้วันจันทร์ คนแน่นร้านเลย.. เข้าไปคนมองเต็มเลย..

สงสัยจะตะลึงกับ "ชุดไล่หวัด" (เสื้อแดง กางเกงยีนส์ปะแดง รองเท้าแดง)

พยายามหลบสายตา..ผู้คนอยู่เนืองๆ..

สเวนเซ่นคราวนี้ไม่น่าเบื่อเหมือนคราวที่แล้ว..

ไปกันแค่สองคน อีมิคกี้จะสั่ง เอิร์ธเคว๊ก.. (มึงจะฆ่ากูเร๊อะ)

เลยได้ แค่เฮอร์ริเคน..

นั่งกินไป ชมวิวที่เต็มไปด้วยสาวๆ สิบปลายๆ ยี่สิบต้นๆ..

^__^ ไอติมอร่อยเป็นพิเศษ..

มองไปก็เท่านั้น.. ทำอะไรไม่ได้..

รู้สึกเหมือนมีวัตถุสีเหลืองคล้ายเป็ดบีบบังคับใจไม่ให้เตลิดไปไกล..

.....................................................................................

เมื่อตะกี๊ เพิ่งคุยกับแอ ใน msn ..

แอถามว่า ไม่สบายหายหรือยัง.. 

เลยตอบเขาไปว่า  "ยัง"  แล้วก็กินยาแล้ว.. (เจียมตัวก่อนโดนด่า)

แต่ไม่ได้ปริปากบอกว่าไปกินไอติมมา 2 รอบ..แหน่ะ..

5555...

.. ถ้าเขาเข้ามาอ่าน.. ก็คงพูดได้ว่า ..

"เซอร์ไพร์ส" นะคะที่รัก

55555  ^____________^

ปล.

คิดถึง..ไอ้เม..

เมื่อมีเธออยู่ในใจ

และไม่ว่าผู้หญิงคนไหน

จะผ่านมา ผ่านไป ผ่านมา ผ่านไป ผ่านมา แล้วไง

ก็แค่ผู้หญิงเท่านั้น แต่ไม่ใช่เจ้าหญิงของฉัน

เธอก็รู้ว่าเรานั้นรักกัน และฉันนั้นคงจะไม่เปลี่ยนไป

เงียบๆ..

ไม่ได้เป็นอะไรนะ..

แต่อยากอยู่ "เงียบๆ" คนเดียว..

............

แป๊บเดียวแหละ..

.....

ที่ทำเป็นแข็งแรง - ที่แท้แทบขาดใจ

ปล.

ฉันก็ยังเป็นฉัน "เหมือนเดิม"

มีน้องคนหนึ่งถามว่า..

"พี่แป้ง..การที่เรารักใครซักคนมันรู้สึกยังไง"

เจอคำถามนี้ ถึงกับ แน่นิ่ง เนิ่นนาน.. พยายามเหลือกตามองฟ้า เหมือนๆจะคิดอะไรอยู่..

ไอ้ความรักเนี่ยนะ.. แสดงออกมาเป็นการกระทำ.. ไม่ยากเท่าไหร่.. (กับคนที่เรารักนะ)

แต่หากจะให้มาบรรยายให้บุคคลซึ่งไม่เคยมีความรักเข้าใจว่า..การมีความรักมันเป็นยังไง

..มันเกินกำลังจริงๆ..

เลยบอกน้องเขาว่า .."เมื่อใดที่เราคิดถึงคนคนนั้น.. หน้าเราจะบานเบ่ง"

...น้องคนนั้นทำหน้าตึงๆ.. เหมือนพยายามจะเข้าใจ.. (แน่นอนว่าเขายังไม่เข้าใจ)

..เขาเอ่ยถามอีกครั้งว่า "การบอกรักต้องสร้างบรรยากาศยังไงพี่"..

ไอ้คนถามเขาจะรู้ไหมนะ ว่าคนถูกถามรู้สึกอยากเอาปลายเท้าสัมผัสกับหน้าเขาเบาๆ..

แต่ไอ้จะทำอย่างนั้นก็เกรงใจความรู้สึกเด็กอายุ 16 ที่ชอบคิดไปเองว่ามีความรัก

(แต่จริงๆคือเขาคิดไปเอง)

แต่พอเจอคำถามนี้..ต้องยอมรับจิงๆว่าไม่รู้จะตอบเขาไปยังไง..

จะให้บอกได้ยังไง.. ก็พี่แกเล่นถามว่าจะสร้างบรรยากาศยังไง..

จุดเทียนสร้างบรรยากาศมั้งมึง..

แต่ระหว่างที่อิดออดกับการตอบคำถามนี้อยู่.. น้องเขาก็ถามอีกคำถามแทรกมาว่า

"แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าหญิงจะไม่ปฏิเสธ"..

เออเว้ย...

พี่จะรู้มั้ยค๊าบบบบบบบบบบบบบบ.. ว่าหญิงจะปฏิเสธน้องมั้ย..

ดูเหมือนน้องจะคาดหวังกับคำตอบไว้มาก..

เพราะน้องยกตัวอย่างมาว่า..

เพื่อนเคยบอกรักหญิงแบบ เอามือหญิงมาไว้ที่หน้าอกแล้วบอกรัก.. (มันดูหนังเกาหลีมากไปมั้ง)

แล้วสุดท้ายหญิงคนนั้นก็คบกับเขาจนได้..

น้องเขาเลยคิดว่า.. การจะบอกรักให้หญิงรักเลย 100 เปอร์เซ็นต์เนี่ย มันคงมีวิธี.

แต่ขึ้นชื่อว่า "ความรัก" .. มันจะ ไปกำหนดตายตัวได้อย่างไร.. จริงไหม??..

..............................................

 ::ขี้เหร่ได้อีกนะไอ้สองตัวนี้::

มุมความรัก..(เล็กๆ)

เมื่อคืนแอร์โทรมาตอนเกือบๆตี 4 โดยออกตัวไว้ก่อนว่า "แอโทรมาปลุกนู๋อีกแล้ว" (เป็นพิธี..)

ใจความคือ.. "แอโทรมาส่งนู๋นอนนะ" (......ตี 4)

ไอ้เราก็งัวเงีย.. พูดนั่นนี่.. รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

ก่อนวาง.. โดนหัวเราะเยาะเย้ย..บอกว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้แอจะถามว่าเราคุยไรกัน"

แล้วก้อเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุข..

ใช่เซ๊... ของเทอมัน ห้าทุ่มนี่ .. ของฉันมันตี 4..

 ..............................ชิ!!!

ปล.

วันนี้เป็นอีกวันที่อยากกินสเวนเซ่น..

เตรียมตัวตั้งแต่สี่โมงเย็น.. แล้วก็ไม่ได้ไป..จนได้..

อยากยืนข้างกาย ได้กุมมือ โอบหัวไหล่

ฉันคงสุขใจ

"เธอมีความหมายมากกว่าใครๆ"

ก็เนี่ยน๊า.. ว่าจะอัพตั้งแต่เมื่อคืน..

สตอรี่ไทยก็เข้าไม่ได้..  ตอนแรกแอบตกใจนิดหน่อยว่าเน็ตฉันเป็นไรหว่า..

แต่พอถามคนอื่นๆ เขาก็ว่าเข้าไม่ได้.. โล่งใจไปนิด.. (อย่างน้อยเราก้อปกติว๊ะ)

.......................................................

4 วันมานี้ เป็นหวัดไม่ยอมหายซักที..

จากวันแรกที่ไม่ยอมกินยา ไม่หิวข้าวก็ไม่กิน (จิตตกอยู่กับเรื่องไอ้เม)

แต่พอวันที่สอง.. ก็กินข้าว กินยา..  และนอนแต่หัวค่ำ

เข้าวันที่สาม กินยาแต่เช้า กลางวัน และเย็น..  จนวันนี้.. ก็ยังไม่หาย..

............................

::โจร??::

บางทีการไปกินไอติมที่ สเวนเซ่น สองรอบอาจจะมีส่วน..

อีมิคกี้ กลับมาจาก กทม. ชวนไปกินข้าว แป้งว่าให้ไปกินสเวนเซ่นดีกว่า พักนี้กินข้าวไม่ลง

มันไม่ยอม .. สรุปเลย ไปกิน ฮอทพอท บุฟเฟ่ .. มันกินกระหน่ำมาก..

ตัดภาพมา อีกด้านหนึ่งของโต๊ะ..  จกเนื้อปลากินได้แค่ 4 ชิ้น อิ่มแล้ว

อีมิคกี้บอกให้กินเยอะๆ เสียดายตัง..

แต่ชั่วโมงนั่น.. หายใจก็ไม่ออก (หวัดกิน) นั่งตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า แอร์เค้าเย๊นเย็น

เลยไม่สามารถจะกินอะไรต่อไปได้.

จากร้านนั้น..  อีมิคกี้ก็ยังพาวไม่เลิก.. บอกให้ไปต่อที่สเวนเซ่น..

คิดสภาพ..  บุฟเฟ่ .. ต่อด้วยสเวนเซ่น.. (มันกินได้ยังไงฟะ?)

แน่นอนหล่ะว่าแป้งไม่ได้สั่งอะไรที่สเวนเซ่น..

แต่ก็กินกับมันแค่นิดๆ (โดนบังคับ)

วันนั้นกลับบ้านไปด้วยอาการ ตรึม ตรึม..

...............................................................................................

มาวันนี้.. อีมิคกี้โทรปลุกแต่เช้า..ว่าไปส่งหน่อย จะกลับบ้านเอารถออกมาไม่ได้..

...และก่อนจะไปส่งมัน สเวนเซ่นอีกแล้ว

คราวนี้วันจันทร์ คนแน่นร้านเลย.. เข้าไปคนมองเต็มเลย..

สงสัยจะตะลึงกับ "ชุดไล่หวัด" (เสื้อแดง กางเกงยีนส์ปะแดง รองเท้าแดง)

พยายามหลบสายตา..ผู้คนอยู่เนืองๆ..

สเวนเซ่นคราวนี้ไม่น่าเบื่อเหมือนคราวที่แล้ว..

ไปกันแค่สองคน อีมิคกี้จะสั่ง เอิร์ธเคว๊ก.. (มึงจะฆ่ากูเร๊อะ)

เลยได้ แค่เฮอร์ริเคน..

นั่งกินไป ชมวิวที่เต็มไปด้วยสาวๆ สิบปลายๆ ยี่สิบต้นๆ..

^__^ ไอติมอร่อยเป็นพิเศษ..

มองไปก็เท่านั้น.. ทำอะไรไม่ได้..

รู้สึกเหมือนมีวัตถุสีเหลืองคล้ายเป็ดบีบบังคับใจไม่ให้เตลิดไปไกล..

.....................................................................................

เมื่อตะกี๊ เพิ่งคุยกับแอ ใน msn ..

แอถามว่า ไม่สบายหายหรือยัง.. 

เลยตอบเขาไปว่า  "ยัง"  แล้วก็กินยาแล้ว.. (เจียมตัวก่อนโดนด่า)

แต่ไม่ได้ปริปากบอกว่าไปกินไอติมมา 2 รอบ..แหน่ะ..

5555...

.. ถ้าเขาเข้ามาอ่าน.. ก็คงพูดได้ว่า ..

"เซอร์ไพร์ส" นะคะที่รัก

55555  ^____________^

ปล.

คิดถึง..ไอ้เม..

เมื่อมีเธออยู่ในใจ

และไม่ว่าผู้หญิงคนไหน

จะผ่านมา ผ่านไป ผ่านมา ผ่านไป ผ่านมา แล้วไง

ก็แค่ผู้หญิงเท่านั้น แต่ไม่ใช่เจ้าหญิงของฉัน

เธอก็รู้ว่าเรานั้นรักกัน และฉันนั้นคงจะไม่เปลี่ยนไป

เมื่อสามวันก่อน..

แอบอกว่า.. ไอ้เมไม่ได้อยู่กับพวกเราอีกแล้ว

ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้เลย นอนก็ไม่หลับ กินข้าวก็ไม่ลง

จริงๆแล้วมันก็เป็นมาตั้งแต่วันที่รู้ข่าว

ยอมรับว่าตอนนี้ยังรับไม่ได้เลยจริงๆ (ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ)

ยังแอบหวังว่า เดี๋ยวแอ จะบอกว่า แอพูดเล่น

ลำบากจริงๆที่จะต้องทำใจให้อยู่กับปัจจุบันให้ได้

หลับตาก็ มีแต่ชื่อ ไอ้เม.. ลืมตาก็ยังเป็น ไอ้เมๆ

เขาจะรู้สึกถึงมันได้บ้างไหมนะ??

เวลาตลอดทั้งวัน.. ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะมีแต่เรื่องนี้เข้ามาแทนที่อยู่ "ทุกครั้ง"

เข้าไปดูไฮไฟว์ไอ้เม..

เห็นคำพูด รอยยิ้ม.. ทุกๆอย่างที่เป็นเขา..

มันคอยย้ำได้ชัดเจนตลอด..ว่าเขาเป็นคนที่มาระบายสีให้ชีวิตแป้งมีความสุขขึ้นเยอะ

ถ้าหากชีวิตคนเรา ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันมากมาย

ต่อไปนี้.. ชีวิตแป้งคงไม่มีใครมาทาสีแดง สีส้ม ให้ได้สะใจเท่าไอ้เมอีกแล้ว

เวลาของแป้งตอนนี้เดินช้ามาก.. และของแอก็เหมือนกัน

เวลาของทุกคนที่รักไอ้เม.. เดินช้า.. ทั้งนั้น..

ช้า..จน แทบ ไม่ อยาก จะ ลืม ตา ขึ้น มา อีก เลย

....................................................................................................

ตกลงว่า..นี่มันจะต้องเป็นเรื่องจริงแล้วใช่ไหม?..

ปล.

สุดท้ายก็ยัง.."รับไม่ได้" อยู่เหมือนเดิม

อยากบอกเธอว่าคิดถึง มีฉันซึ่งยังเป็นห่วงเสมอ

แม้ฉันไม่รู้เมื่อไหร่จะพบเจอ แต่ฝันถึงเธอทุกคืน...

รู้ไว้พระจันทร์ดวงนี้รอพบเธอ และ "คิดถึงเธอเหลือเกิน"

เงียบๆ..

ไม่ได้เป็นอะไรนะ..

แต่อยากอยู่ "เงียบๆ" คนเดียว..

............

แป๊บเดียวแหละ..

.....

ที่ทำเป็นแข็งแรง - ที่แท้แทบขาดใจ

ปล.

ฉันก็ยังเป็นฉัน "เหมือนเดิม"

มีน้องคนหนึ่งถามว่า..

"พี่แป้ง..การที่เรารักใครซักคนมันรู้สึกยังไง"

เจอคำถามนี้ ถึงกับ แน่นิ่ง เนิ่นนาน.. พยายามเหลือกตามองฟ้า เหมือนๆจะคิดอะไรอยู่..

ไอ้ความรักเนี่ยนะ.. แสดงออกมาเป็นการกระทำ.. ไม่ยากเท่าไหร่.. (กับคนที่เรารักนะ)

แต่หากจะให้มาบรรยายให้บุคคลซึ่งไม่เคยมีความรักเข้าใจว่า..การมีความรักมันเป็นยังไง

..มันเกินกำลังจริงๆ..

เลยบอกน้องเขาว่า .."เมื่อใดที่เราคิดถึงคนคนนั้น.. หน้าเราจะบานเบ่ง"

...น้องคนนั้นทำหน้าตึงๆ.. เหมือนพยายามจะเข้าใจ.. (แน่นอนว่าเขายังไม่เข้าใจ)

..เขาเอ่ยถามอีกครั้งว่า "การบอกรักต้องสร้างบรรยากาศยังไงพี่"..

ไอ้คนถามเขาจะรู้ไหมนะ ว่าคนถูกถามรู้สึกอยากเอาปลายเท้าสัมผัสกับหน้าเขาเบาๆ..

แต่ไอ้จะทำอย่างนั้นก็เกรงใจความรู้สึกเด็กอายุ 16 ที่ชอบคิดไปเองว่ามีความรัก

(แต่จริงๆคือเขาคิดไปเอง)

แต่พอเจอคำถามนี้..ต้องยอมรับจิงๆว่าไม่รู้จะตอบเขาไปยังไง..

จะให้บอกได้ยังไง.. ก็พี่แกเล่นถามว่าจะสร้างบรรยากาศยังไง..

จุดเทียนสร้างบรรยากาศมั้งมึง..

แต่ระหว่างที่อิดออดกับการตอบคำถามนี้อยู่.. น้องเขาก็ถามอีกคำถามแทรกมาว่า

"แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าหญิงจะไม่ปฏิเสธ"..

เออเว้ย...

พี่จะรู้มั้ยค๊าบบบบบบบบบบบบบบ.. ว่าหญิงจะปฏิเสธน้องมั้ย..

ดูเหมือนน้องจะคาดหวังกับคำตอบไว้มาก..

เพราะน้องยกตัวอย่างมาว่า..

เพื่อนเคยบอกรักหญิงแบบ เอามือหญิงมาไว้ที่หน้าอกแล้วบอกรัก.. (มันดูหนังเกาหลีมากไปมั้ง)

แล้วสุดท้ายหญิงคนนั้นก็คบกับเขาจนได้..

น้องเขาเลยคิดว่า.. การจะบอกรักให้หญิงรักเลย 100 เปอร์เซ็นต์เนี่ย มันคงมีวิธี.

แต่ขึ้นชื่อว่า "ความรัก" .. มันจะ ไปกำหนดตายตัวได้อย่างไร.. จริงไหม??..

..............................................

 ::ขี้เหร่ได้อีกนะไอ้สองตัวนี้::

มุมความรัก..(เล็กๆ)

เมื่อคืนแอร์โทรมาตอนเกือบๆตี 4 โดยออกตัวไว้ก่อนว่า "แอโทรมาปลุกนู๋อีกแล้ว" (เป็นพิธี..)

ใจความคือ.. "แอโทรมาส่งนู๋นอนนะ" (......ตี 4)

ไอ้เราก็งัวเงีย.. พูดนั่นนี่.. รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

ก่อนวาง.. โดนหัวเราะเยาะเย้ย..บอกว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้แอจะถามว่าเราคุยไรกัน"

แล้วก้อเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุข..

ใช่เซ๊... ของเทอมัน ห้าทุ่มนี่ .. ของฉันมันตี 4..

 ..............................ชิ!!!

ปล.

วันนี้เป็นอีกวันที่อยากกินสเวนเซ่น..

เตรียมตัวตั้งแต่สี่โมงเย็น.. แล้วก็ไม่ได้ไป..จนได้..

อยากยืนข้างกาย ได้กุมมือ โอบหัวไหล่

ฉันคงสุขใจ

"เธอมีความหมายมากกว่าใครๆ"

ก็เนี่ยน๊า.. ว่าจะอัพตั้งแต่เมื่อคืน..

สตอรี่ไทยก็เข้าไม่ได้..  ตอนแรกแอบตกใจนิดหน่อยว่าเน็ตฉันเป็นไรหว่า..

แต่พอถามคนอื่นๆ เขาก็ว่าเข้าไม่ได้.. โล่งใจไปนิด.. (อย่างน้อยเราก้อปกติว๊ะ)

.......................................................

4 วันมานี้ เป็นหวัดไม่ยอมหายซักที..

จากวันแรกที่ไม่ยอมกินยา ไม่หิวข้าวก็ไม่กิน (จิตตกอยู่กับเรื่องไอ้เม)

แต่พอวันที่สอง.. ก็กินข้าว กินยา..  และนอนแต่หัวค่ำ

เข้าวันที่สาม กินยาแต่เช้า กลางวัน และเย็น..  จนวันนี้.. ก็ยังไม่หาย..

............................

::โจร??::

บางทีการไปกินไอติมที่ สเวนเซ่น สองรอบอาจจะมีส่วน..

อีมิคกี้ กลับมาจาก กทม. ชวนไปกินข้าว แป้งว่าให้ไปกินสเวนเซ่นดีกว่า พักนี้กินข้าวไม่ลง

มันไม่ยอม .. สรุปเลย ไปกิน ฮอทพอท บุฟเฟ่ .. มันกินกระหน่ำมาก..

ตัดภาพมา อีกด้านหนึ่งของโต๊ะ..  จกเนื้อปลากินได้แค่ 4 ชิ้น อิ่มแล้ว

อีมิคกี้บอกให้กินเยอะๆ เสียดายตัง..

แต่ชั่วโมงนั่น.. หายใจก็ไม่ออก (หวัดกิน) นั่งตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า แอร์เค้าเย๊นเย็น

เลยไม่สามารถจะกินอะไรต่อไปได้.

จากร้านนั้น..  อีมิคกี้ก็ยังพาวไม่เลิก.. บอกให้ไปต่อที่สเวนเซ่น..

คิดสภาพ..  บุฟเฟ่ .. ต่อด้วยสเวนเซ่น.. (มันกินได้ยังไงฟะ?)

แน่นอนหล่ะว่าแป้งไม่ได้สั่งอะไรที่สเวนเซ่น..

แต่ก็กินกับมันแค่นิดๆ (โดนบังคับ)

วันนั้นกลับบ้านไปด้วยอาการ ตรึม ตรึม..

...............................................................................................

มาวันนี้.. อีมิคกี้โทรปลุกแต่เช้า..ว่าไปส่งหน่อย จะกลับบ้านเอารถออกมาไม่ได้..

...และก่อนจะไปส่งมัน สเวนเซ่นอีกแล้ว

คราวนี้วันจันทร์ คนแน่นร้านเลย.. เข้าไปคนมองเต็มเลย..

สงสัยจะตะลึงกับ "ชุดไล่หวัด" (เสื้อแดง กางเกงยีนส์ปะแดง รองเท้าแดง)

พยายามหลบสายตา..ผู้คนอยู่เนืองๆ..

สเวนเซ่นคราวนี้ไม่น่าเบื่อเหมือนคราวที่แล้ว..

ไปกันแค่สองคน อีมิคกี้จะสั่ง เอิร์ธเคว๊ก.. (มึงจะฆ่ากูเร๊อะ)

เลยได้ แค่เฮอร์ริเคน..

นั่งกินไป ชมวิวที่เต็มไปด้วยสาวๆ สิบปลายๆ ยี่สิบต้นๆ..

^__^ ไอติมอร่อยเป็นพิเศษ..

มองไปก็เท่านั้น.. ทำอะไรไม่ได้..

รู้สึกเหมือนมีวัตถุสีเหลืองคล้ายเป็ดบีบบังคับใจไม่ให้เตลิดไปไกล..

.....................................................................................

เมื่อตะกี๊ เพิ่งคุยกับแอ ใน msn ..

แอถามว่า ไม่สบายหายหรือยัง.. 

เลยตอบเขาไปว่า  "ยัง"  แล้วก็กินยาแล้ว.. (เจียมตัวก่อนโดนด่า)

แต่ไม่ได้ปริปากบอกว่าไปกินไอติมมา 2 รอบ..แหน่ะ..

5555...

.. ถ้าเขาเข้ามาอ่าน.. ก็คงพูดได้ว่า ..

"เซอร์ไพร์ส" นะคะที่รัก

55555  ^____________^

ปล.

คิดถึง..ไอ้เม..

เมื่อมีเธออยู่ในใจ

และไม่ว่าผู้หญิงคนไหน

จะผ่านมา ผ่านไป ผ่านมา ผ่านไป ผ่านมา แล้วไง

ก็แค่ผู้หญิงเท่านั้น แต่ไม่ใช่เจ้าหญิงของฉัน

เธอก็รู้ว่าเรานั้นรักกัน และฉันนั้นคงจะไม่เปลี่ยนไป

เมื่อสามวันก่อน..

แอบอกว่า.. ไอ้เมไม่ได้อยู่กับพวกเราอีกแล้ว

ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้เลย นอนก็ไม่หลับ กินข้าวก็ไม่ลง

จริงๆแล้วมันก็เป็นมาตั้งแต่วันที่รู้ข่าว

ยอมรับว่าตอนนี้ยังรับไม่ได้เลยจริงๆ (ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ)

ยังแอบหวังว่า เดี๋ยวแอ จะบอกว่า แอพูดเล่น

ลำบากจริงๆที่จะต้องทำใจให้อยู่กับปัจจุบันให้ได้

หลับตาก็ มีแต่ชื่อ ไอ้เม.. ลืมตาก็ยังเป็น ไอ้เมๆ

เขาจะรู้สึกถึงมันได้บ้างไหมนะ??

เวลาตลอดทั้งวัน.. ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะมีแต่เรื่องนี้เข้ามาแทนที่อยู่ "ทุกครั้ง"

เข้าไปดูไฮไฟว์ไอ้เม..

เห็นคำพูด รอยยิ้ม.. ทุกๆอย่างที่เป็นเขา..

มันคอยย้ำได้ชัดเจนตลอด..ว่าเขาเป็นคนที่มาระบายสีให้ชีวิตแป้งมีความสุขขึ้นเยอะ

ถ้าหากชีวิตคนเรา ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันมากมาย

ต่อไปนี้.. ชีวิตแป้งคงไม่มีใครมาทาสีแดง สีส้ม ให้ได้สะใจเท่าไอ้เมอีกแล้ว

เวลาของแป้งตอนนี้เดินช้ามาก.. และของแอก็เหมือนกัน

เวลาของทุกคนที่รักไอ้เม.. เดินช้า.. ทั้งนั้น..

ช้า..จน แทบ ไม่ อยาก จะ ลืม ตา ขึ้น มา อีก เลย

....................................................................................................

ตกลงว่า..นี่มันจะต้องเป็นเรื่องจริงแล้วใช่ไหม?..

ปล.

สุดท้ายก็ยัง.."รับไม่ได้" อยู่เหมือนเดิม

อยากบอกเธอว่าคิดถึง มีฉันซึ่งยังเป็นห่วงเสมอ

แม้ฉันไม่รู้เมื่อไหร่จะพบเจอ แต่ฝันถึงเธอทุกคืน...

รู้ไว้พระจันทร์ดวงนี้รอพบเธอ และ "คิดถึงเธอเหลือเกิน"

เวลามาอัพไดทีไร..ก็คิดแต่ว่า อยากอัพยาวๆแบบคนอื่นเขาบ้าง

แต่เวลาอัพทีไร..อ่านแค่นาทีเดียวก็จบแล้ว

ทั้งๆที่ก่อนอัพเนี่ย.. "กะ" เอาไว้มากมายเลย ว่าจะอัพนั่นอัพนี่..

แต่พอตอนนี้ นั่งหน้าคอม.. เหมือนความจำเสื่อมชั่วขณะ..

พยายามนึก..  แต่ก็แหละ..ยิ่งพยายาม.. ยิ่งนึกไม่ออก..

ก็เลยต้อง "แค่ไหนแค่นั้น" ไปตามระเบียบ..

.............................................................................

วันนี้ตั้งแต่เช้า..ตื่นขึ้นมา..ก็ว่าจะทำงานไปส่งอาจารย์ ตัวสุดท้ายแล้ว

วันที่ 14 พฤษภาคมนี้ จะได้หมดชีวิตนักศึกษาปี 4 อย่างเป็นทางการซักที

แต่สุดท้ายความตั้งใจไม่ประสบผลสำเร็จ ก็เจ้าไป๊(น้องชาย) เอาซีดีหนังสนุกๆมาเปิดตั้งหลายรื่อง

ไอ้เราก็นะ..ดูไปก็เพลินไป ลืมไปเลยว่าจะต้องทำงาน.. จนตอนนี้มานั่งอัพไดอยู่นี่ - -"

แล้วระหว่างดูหนังเชร็ค 3 อยู่..

เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น.. (แอบโวยวายนิดหน่อยว่าใครโทรมา คนจะดูหนัง..)

พอเหลือบไปมองเท่านั้นแหละ.. ดีดตัวลุกมากดรับแทบไม่ทัน..

ยัยเฉิ่มนั่นเอง..

เมื่อวานนี้ได้คุยกันวันแรก..แอโทรมาบอกว่าไอ้เม(เพื่อนที่ป่วย) ยังไม่ดีขึ้น

แต่ด้วยความคิดถึงเลยไปเอาบัตรพี่ของไอ้เมมาโทรหาแป้ง..

ได้คุยกันนานหน่อยเพราะสัญญาณชัดมาก

ซึ่งแอร์บอกว่า..........

เป็นเพราะบัตรโทรศัพท์มันเป็นรูปดอกกุหลาบ เลยโทรหาแฟนชัด (ทฤษฎีไหนฟะ!!)

แล้ววันนี้..เขาโทรมาอีกที เล่าให้ฟังว่า เมื่อคืนไอ้เมชัก แล้วก็เลยไม่ได้นอนกันทั้งคืน

ทำเอาแป้งเป็นห่วงไอ้เมอยู่มากเหมือนกัน..

ห่วงก็เป็นห่วง.. แต่จะทำอะไรได้..นอกจากเอาใจช่วย.. แค่นั้น..

...............................

(ไอค่อนสมัยโน้นนนนน...)

วันนี้..โทรศัพท์ครั้งแรกคุยได้ เกือบๆสิบนาทีมั้ง..มันก็หลุดไป

แล้วอีกแป๊ป..เขาก็โทรมา..บอกว่า

air      : โห่ย.. หลุดอ่ะ  แอร์ยังไม่ได้บอกว่าคิดถึงเลย

pang  : เทอบอกตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว..โว้!! (ตามด้วยเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก)

air     : ไม่ๆ ก่อนวางไง.. ก่อนวางก็ต้องบอก เนี่ยถ้ารู้ว่ามันจะหลุดไปเมื่อไหร่จะได้บอกไง..

pang  : ....!!

ใครจะไปรู้เล๊า..ว่ามันจะหลุดเมื่อไหร่... ยัยเฉิ่มนี่..

วันนี้คุยกันไม่คอ่ยรู้เรื่องซักเท่าไหร่นัก (ซึ่งแออ้างว่าเป็นเพราะแอเพิ่งตื่น - -") !!

วันไหนได้คุยกับเขาตั้งแต่หัววันนะ วันทั้งวันหลังจากนั้นจะหัวเราะง่ายมากกกกกกกก..

5 5 5 ..

นึกทีไรก็ ยิ้ม ยิ้ม ^^

ปล.

ส่งของไปให้แอแล้ว

แต่เขายังไม่ได้กลับเดนมาร์คเลย.. (จะได้รับกันมั้ยเนี่ย?)

พี่นลิน...ฟังเพลงนี้ด้วยกันมั้ยคะ?  ^^

เงียบๆ..

ไม่ได้เป็นอะไรนะ..

แต่อยากอยู่ "เงียบๆ" คนเดียว..

............

แป๊บเดียวแหละ..

.....

ที่ทำเป็นแข็งแรง - ที่แท้แทบขาดใจ

ปล.

ฉันก็ยังเป็นฉัน "เหมือนเดิม"

มีน้องคนหนึ่งถามว่า..

"พี่แป้ง..การที่เรารักใครซักคนมันรู้สึกยังไง"

เจอคำถามนี้ ถึงกับ แน่นิ่ง เนิ่นนาน.. พยายามเหลือกตามองฟ้า เหมือนๆจะคิดอะไรอยู่..

ไอ้ความรักเนี่ยนะ.. แสดงออกมาเป็นการกระทำ.. ไม่ยากเท่าไหร่.. (กับคนที่เรารักนะ)

แต่หากจะให้มาบรรยายให้บุคคลซึ่งไม่เคยมีความรักเข้าใจว่า..การมีความรักมันเป็นยังไง

..มันเกินกำลังจริงๆ..

เลยบอกน้องเขาว่า .."เมื่อใดที่เราคิดถึงคนคนนั้น.. หน้าเราจะบานเบ่ง"

...น้องคนนั้นทำหน้าตึงๆ.. เหมือนพยายามจะเข้าใจ.. (แน่นอนว่าเขายังไม่เข้าใจ)

..เขาเอ่ยถามอีกครั้งว่า "การบอกรักต้องสร้างบรรยากาศยังไงพี่"..

ไอ้คนถามเขาจะรู้ไหมนะ ว่าคนถูกถามรู้สึกอยากเอาปลายเท้าสัมผัสกับหน้าเขาเบาๆ..

แต่ไอ้จะทำอย่างนั้นก็เกรงใจความรู้สึกเด็กอายุ 16 ที่ชอบคิดไปเองว่ามีความรัก

(แต่จริงๆคือเขาคิดไปเอง)

แต่พอเจอคำถามนี้..ต้องยอมรับจิงๆว่าไม่รู้จะตอบเขาไปยังไง..

จะให้บอกได้ยังไง.. ก็พี่แกเล่นถามว่าจะสร้างบรรยากาศยังไง..

จุดเทียนสร้างบรรยากาศมั้งมึง..

แต่ระหว่างที่อิดออดกับการตอบคำถามนี้อยู่.. น้องเขาก็ถามอีกคำถามแทรกมาว่า

"แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าหญิงจะไม่ปฏิเสธ"..

เออเว้ย...

พี่จะรู้มั้ยค๊าบบบบบบบบบบบบบบ.. ว่าหญิงจะปฏิเสธน้องมั้ย..

ดูเหมือนน้องจะคาดหวังกับคำตอบไว้มาก..

เพราะน้องยกตัวอย่างมาว่า..

เพื่อนเคยบอกรักหญิงแบบ เอามือหญิงมาไว้ที่หน้าอกแล้วบอกรัก.. (มันดูหนังเกาหลีมากไปมั้ง)

แล้วสุดท้ายหญิงคนนั้นก็คบกับเขาจนได้..

น้องเขาเลยคิดว่า.. การจะบอกรักให้หญิงรักเลย 100 เปอร์เซ็นต์เนี่ย มันคงมีวิธี.

แต่ขึ้นชื่อว่า "ความรัก" .. มันจะ ไปกำหนดตายตัวได้อย่างไร.. จริงไหม??..

..............................................

 ::ขี้เหร่ได้อีกนะไอ้สองตัวนี้::

มุมความรัก..(เล็กๆ)

เมื่อคืนแอร์โทรมาตอนเกือบๆตี 4 โดยออกตัวไว้ก่อนว่า "แอโทรมาปลุกนู๋อีกแล้ว" (เป็นพิธี..)

ใจความคือ.. "แอโทรมาส่งนู๋นอนนะ" (......ตี 4)

ไอ้เราก็งัวเงีย.. พูดนั่นนี่.. รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

ก่อนวาง.. โดนหัวเราะเยาะเย้ย..บอกว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้แอจะถามว่าเราคุยไรกัน"

แล้วก้อเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุข..

ใช่เซ๊... ของเทอมัน ห้าทุ่มนี่ .. ของฉันมันตี 4..

 ..............................ชิ!!!

ปล.

วันนี้เป็นอีกวันที่อยากกินสเวนเซ่น..

เตรียมตัวตั้งแต่สี่โมงเย็น.. แล้วก็ไม่ได้ไป..จนได้..

อยากยืนข้างกาย ได้กุมมือ โอบหัวไหล่

ฉันคงสุขใจ

"เธอมีความหมายมากกว่าใครๆ"

ก็เนี่ยน๊า.. ว่าจะอัพตั้งแต่เมื่อคืน..

สตอรี่ไทยก็เข้าไม่ได้..  ตอนแรกแอบตกใจนิดหน่อยว่าเน็ตฉันเป็นไรหว่า..

แต่พอถามคนอื่นๆ เขาก็ว่าเข้าไม่ได้.. โล่งใจไปนิด.. (อย่างน้อยเราก้อปกติว๊ะ)

.......................................................

4 วันมานี้ เป็นหวัดไม่ยอมหายซักที..

จากวันแรกที่ไม่ยอมกินยา ไม่หิวข้าวก็ไม่กิน (จิตตกอยู่กับเรื่องไอ้เม)

แต่พอวันที่สอง.. ก็กินข้าว กินยา..  และนอนแต่หัวค่ำ

เข้าวันที่สาม กินยาแต่เช้า กลางวัน และเย็น..  จนวันนี้.. ก็ยังไม่หาย..

............................

::โจร??::

บางทีการไปกินไอติมที่ สเวนเซ่น สองรอบอาจจะมีส่วน..

อีมิคกี้ กลับมาจาก กทม. ชวนไปกินข้าว แป้งว่าให้ไปกินสเวนเซ่นดีกว่า พักนี้กินข้าวไม่ลง

มันไม่ยอม .. สรุปเลย ไปกิน ฮอทพอท บุฟเฟ่ .. มันกินกระหน่ำมาก..

ตัดภาพมา อีกด้านหนึ่งของโต๊ะ..  จกเนื้อปลากินได้แค่ 4 ชิ้น อิ่มแล้ว

อีมิคกี้บอกให้กินเยอะๆ เสียดายตัง..

แต่ชั่วโมงนั่น.. หายใจก็ไม่ออก (หวัดกิน) นั่งตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า แอร์เค้าเย๊นเย็น

เลยไม่สามารถจะกินอะไรต่อไปได้.

จากร้านนั้น..  อีมิคกี้ก็ยังพาวไม่เลิก.. บอกให้ไปต่อที่สเวนเซ่น..

คิดสภาพ..  บุฟเฟ่ .. ต่อด้วยสเวนเซ่น.. (มันกินได้ยังไงฟะ?)

แน่นอนหล่ะว่าแป้งไม่ได้สั่งอะไรที่สเวนเซ่น..

แต่ก็กินกับมันแค่นิดๆ (โดนบังคับ)

วันนั้นกลับบ้านไปด้วยอาการ ตรึม ตรึม..

...............................................................................................

มาวันนี้.. อีมิคกี้โทรปลุกแต่เช้า..ว่าไปส่งหน่อย จะกลับบ้านเอารถออกมาไม่ได้..

...และก่อนจะไปส่งมัน สเวนเซ่นอีกแล้ว

คราวนี้วันจันทร์ คนแน่นร้านเลย.. เข้าไปคนมองเต็มเลย..

สงสัยจะตะลึงกับ "ชุดไล่หวัด" (เสื้อแดง กางเกงยีนส์ปะแดง รองเท้าแดง)

พยายามหลบสายตา..ผู้คนอยู่เนืองๆ..

สเวนเซ่นคราวนี้ไม่น่าเบื่อเหมือนคราวที่แล้ว..

ไปกันแค่สองคน อีมิคกี้จะสั่ง เอิร์ธเคว๊ก.. (มึงจะฆ่ากูเร๊อะ)

เลยได้ แค่เฮอร์ริเคน..

นั่งกินไป ชมวิวที่เต็มไปด้วยสาวๆ สิบปลายๆ ยี่สิบต้นๆ..

^__^ ไอติมอร่อยเป็นพิเศษ..

มองไปก็เท่านั้น.. ทำอะไรไม่ได้..

รู้สึกเหมือนมีวัตถุสีเหลืองคล้ายเป็ดบีบบังคับใจไม่ให้เตลิดไปไกล..

.....................................................................................

เมื่อตะกี๊ เพิ่งคุยกับแอ ใน msn ..

แอถามว่า ไม่สบายหายหรือยัง.. 

เลยตอบเขาไปว่า  "ยัง"  แล้วก็กินยาแล้ว.. (เจียมตัวก่อนโดนด่า)

แต่ไม่ได้ปริปากบอกว่าไปกินไอติมมา 2 รอบ..แหน่ะ..

5555...

.. ถ้าเขาเข้ามาอ่าน.. ก็คงพูดได้ว่า ..

"เซอร์ไพร์ส" นะคะที่รัก

55555  ^____________^

ปล.

คิดถึง..ไอ้เม..

เมื่อมีเธออยู่ในใจ

และไม่ว่าผู้หญิงคนไหน

จะผ่านมา ผ่านไป ผ่านมา ผ่านไป ผ่านมา แล้วไง

ก็แค่ผู้หญิงเท่านั้น แต่ไม่ใ