Storythai

เมื่อสามวันก่อน..

แอบอกว่า.. ไอ้เมไม่ได้อยู่กับพวกเราอีกแล้ว

ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้เลย นอนก็ไม่หลับ กินข้าวก็ไม่ลง

จริงๆแล้วมันก็เป็นมาตั้งแต่วันที่รู้ข่าว

ยอมรับว่าตอนนี้ยังรับไม่ได้เลยจริงๆ (ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ)

ยังแอบหวังว่า เดี๋ยวแอ จะบอกว่า แอพูดเล่น

ลำบากจริงๆที่จะต้องทำใจให้อยู่กับปัจจุบันให้ได้

หลับตาก็ มีแต่ชื่อ ไอ้เม.. ลืมตาก็ยังเป็น ไอ้เมๆ

เขาจะรู้สึกถึงมันได้บ้างไหมนะ??

เวลาตลอดทั้งวัน.. ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะมีแต่เรื่องนี้เข้ามาแทนที่อยู่ "ทุกครั้ง"

เข้าไปดูไฮไฟว์ไอ้เม..

เห็นคำพูด รอยยิ้ม.. ทุกๆอย่างที่เป็นเขา..

มันคอยย้ำได้ชัดเจนตลอด..ว่าเขาเป็นคนที่มาระบายสีให้ชีวิตแป้งมีความสุขขึ้นเยอะ

ถ้าหากชีวิตคนเรา ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันมากมาย

ต่อไปนี้.. ชีวิตแป้งคงไม่มีใครมาทาสีแดง สีส้ม ให้ได้สะใจเท่าไอ้เมอีกแล้ว

เวลาของแป้งตอนนี้เดินช้ามาก.. และของแอก็เหมือนกัน

เวลาของทุกคนที่รักไอ้เม.. เดินช้า.. ทั้งนั้น..

ช้า..จน แทบ ไม่ อยาก จะ ลืม ตา ขึ้น มา อีก เลย

....................................................................................................

ตกลงว่า..นี่มันจะต้องเป็นเรื่องจริงแล้วใช่ไหม?..

ปล.

สุดท้ายก็ยัง.."รับไม่ได้" อยู่เหมือนเดิม

อยากบอกเธอว่าคิดถึง มีฉันซึ่งยังเป็นห่วงเสมอ

แม้ฉันไม่รู้เมื่อไหร่จะพบเจอ แต่ฝันถึงเธอทุกคืน...

รู้ไว้พระจันทร์ดวงนี้รอพบเธอ และ "คิดถึงเธอเหลือเกิน"