Storythai

เห็นไดหน้าเมื่อวานแล้วสงสารตัวเอง..

เห็นคอมเม้น..แล้ว.. ต่างกับหน้าก่อนๆที่ทุกคนจะมายิ้ม ดูเศร้าๆยังไงไม่รู้..

อัพดีกว่า...

.......................................................

วันนี้... "เล่ายาว" นะคะ

ไม่อ่านได้...ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ

...............................................

วันนี้อาการยังทรงตัวเหมือนเมื่อวานไม่ต่างนัก

อาการ.."เสียความรู้สึก" นั้นยังอยู่ชัด จนน่าแปลกใจว่ามันไม่ได้เพิ่งจะเกิดขึ้น

ปกติไม่ค่อยได้นั่งเล่นเอ็มจริงจัง..แต่วันนี้ทำ..

เลยเป็นต้นเหตุของ.. "เซอร์ไพรส์ใหญ่"

...............................

วันนี้จะขอเล่าเรื่องของ "ไอ้แนท" (ซึ่งเจ้าตัวชอบเขียนว่า "แน๊ต" แต่แป้งจะ "แนท")

แนทเป็นเพื่อนผุ้หญิง(ที่อาจจะชอบทอมหรือผู้ชายก็ได้) รุ่นราวคราวเดียวกันสมัยวัยรุ่นน้อยๆ..

ช่วงม. 1 ถึง ม.3 . เราสนิทกันมาก ทั้งกลุ่มมี 4-5 คน แต่แป้งจะตัวติดกับไอ้แนทมาก..

ขนาดว่าถ้าเดินไปไหนคนเดียว จะโดนถามตลอดทาง ว่า "แนทล่ะ" "แนทไม่มาเหรอวันนี้"

จนทุกวันนี้ 12 ปีผ่านมา พี่ที่โรงเรียนที่รู้จักเขาเจอแป้ง

เขาก็ยังถามหาอยู่ว่า "แนทล่ะ เป็นยังไง" .. ตัวติดกันจริงๆตอนนั้นยืนยันเลย..

เวลาเดินไปไหนจะคว้ามือไอ้แนทคนแรกเป็นเวลา 3 ปีเต็ม (มือเขานิ่มจริงๆ สาบานได้)

ตอนก่อนสอบ เขาจะชอบเขียนกระดาษแผ่นเล็กๆมา ประมาณว่า "สู้ๆ"

แป้งก้อจะยิ้มกลับไปให้เขาที่นั่งสอบอยู่ไกลๆ

เขาเลขที่ 10 แป้งเลขที่ 55 ไกลพอไหม 555

เวลานั่งเรียนเนี่ย จะนั่งใกล้ๆกัน.. ตอนเรียนพิเศษตอนเย็น ก็จะเรียนวิชาเดียวกัน นั่งด้วยกัน

ตอนเลิกเรียนเย็นๆ จะเดินไปซื้อ คาลพิโก้ โซดา (ไม่มั่นใจเรื่องตัวอักษรนะ) ด้วยกันทุกวัน

เวลาใครจะจีบไอ้แนทนะ ต้องผ่านแป้ง ถ้าจีบกันหลายคนก็ต้องมีสินบนกันบ้าง

ทุกๆวันเป็นวันที่ดีเสมอมา..

หนวดดก!! 55

จน ม.4 แป้งย้ายโรงเรียนไปอยู่อีกโรงเรียนหนึ่ง แต่ไอ้แนทยังเรียนที่เดิม

แต่ระหว่างนั้นก็ยังเจอกันอยู่เรื่อยๆ

โทรศัพท์บ้าง เจอกันจะจะบ้าง บางทีเวลาเจอกันยังถือจดหมายไปให้กันเลย

เอาไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ว่า ฉันคิดถึงแก

เรามาห่างกันจริงๆ ก็ช่วงมหาวิทยาลัย..

แนทเรียนสัตวบาลที่เพชรบุรี  แป้งเรียนออกแบบนิเทศที่นครปฐม

ไม่ค่อยได้โทร.. ไม่ค่อยได้เจอ.. หรืออาจไม่ได้เจอ (แต่เหมือนเพิ่งเจอในฝันเร็วๆนี้)

แต่มึสิ่งหนึ่ง..ที่ไอ้แนทยังทำ.. ไม่บกพร่องเลย.. คือไม่ว่า ฟ้าจะถล่ม แผ่นดินจะทลาย..

ในวันที่ 19 ธันวาคม ของทุกปี เขาจะต้องโทรมาบอกว่า "happy birthday"

ไอ้แนท..ทำ ตลอด 12 ปี ที่รุ้จักกัน..

แต่ทุกวันที่ 11 เมษายน ..ของทุกปี.. แป้งไม่เคย "happy birthday" ไอ้แนทเลยซักครั้ง

12 ปี.. ไม่เคยเลย.. (แย่...สุดๆ)

และวันนี้ ..."ไอ้แนท".. มี .."เซอร์ไพรส์ใหญ่" มาก มาก

วันนี้..เนื่องจากอาการตะหงิด ตะหงิด ที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก.. เลยไปคอมเม้น hi5 หาไอ้แนท..

ไปเม้นเฉยๆ ว่าอยากคุยด้วย คิดถึง รู้สึกแย่ อะไรทำนองนั้น

แต่ก็ไม่ได้คิดหรอกว่าเขาจะเปิดเจอเมื่อไหร่.. แค่นึกถึงเขาเท่านั้น เลยไปคอมเม้นไว้..

ไอ้แนทเขามักจะมีความห่วงใยให้อย่างไม่งก ไม่ว่าจะจบกันไปกี่โรงเรียนแล้วก็ตาม

และครั้งนี้ก็ไม่แปลก..ที่เขาจะเป็นคนแรก..ที่แป้งนึกถึง..

ใครจะไปรู้ว่าทันทีที่เขาเปิดเจอเม้นแป้ง. เขารีบมาออนmsn ถามว่า "แป้ง..เป็นอะไรหรือเปล่า"

นี่แหละ.. สิ่งแรก.. ที่จะได้ยินจากปากไอ้แนท เวลามีปัญหา บางครั้งไม่ต้องบอก เขาก็รู้เอง

บางครั้ง.. แค่บอกว่า คิดถึงเขา.. เขาก็ยังถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

(แต่ ก็มีบางครั้งที่เล่นพละเหนื่อย หน้านิ่วคิ้วขมวด. เขาก็ยังถาม - -" )

ไอ้เราก็ไม่อยากจะให้เขาเห็นความสำคัญขนาดนั้น เพราะปกติเขานอนเร็ว..

ก่อนวันนี้หลายครั้งที่พยายามจะงอแงไม่ให้เขาไปนอน......เขาก็ยืนยันที่จะไปนอน..

แต่วันนี้มันเลยเวลานอนของเขาแล้ว..เขาก็มา..

แป้งพยายามไม่พูดอะไรมากบอกให้เขาไปนอนซะ.. แต่ไอ้แนทยังยืนยันว่าจะยังไม่นอน

ก็เลยนั่งปรับทุกข์กันไป.. นิดๆหน่อยๆ.. เวลาเล่าความรู้สึกที่ไม่ค่อยตรงกับความจริง

เขาเหมือนจะมีเซ๊นส์พิเศษ.. เพราะชอบถามว่า "แน่นะ"..(รู้ทันตลอด..อ่ะ)

แล้ว..ก่อนที่จะจบการสนทนาซักแป๊บเดียว..

อยู่ๆ มันก็โพล่งขึ้นมาว่า..

     (23:45) || >> oh o :: จะ:  เราเคย "รัก" แป้งด้วย    รักมากมายก่ายกองเลยแหละ
     (23:45) Pangst3RDuck ｡◕: หือ?
     (23:45) || >> oh o :: จะ:  จิง
     (23:45) Pangst3RDuck ｡◕: พูดจิงๆ
     (23:45) Pangst3RDuck ｡◕: ถ้าจิงก็ เซอร์ไพรส์ มากๆๆเลยนะนี่ 
     (23:46) Pangst3RDuck ｡◕: มันเคยมีเรื่องราวแบบนั้นเกิดขึ้นด้วยเหรอเจ้าอ้วน?
      (23:46) || >> oh o :: จะ:  เออ

เอ่อ..

ทั้งชีวิต.. ไม่ใช่ไม่เคยมีคนพูดคำว่า "รัก" ด้วย ..

แต่การได้ยินคนบอกรักครั้งนี้..

เหมือนโดนตีด้วยของแข็งรูปร่างเหมือนกระบอกไฟฉายขนาดใส่ถ่านตรากบ 4 ก้อนใหญ่

เล่นเอาอึ้งไปชั่ววูบ ไทม์แมชชีนพาย้อนเวลาไป 12 ปีก่อน และหลังจากนั้นมาเรื่อยๆ..

ไทม์แมชชีนภาพล่องไปทุกภาพที่มีไอ้แนท..

- ภาพไอ้แนทโดดเรียนพิเศษมานั่งเช็ดน้ำตาแป้งตอนงอแงเรื่องไร้สาระ

- ภาพไอ้แนทวิ่งสโลว์โมชั่นมากอด ตอนไปหาเขาที่ฝึกงานที่โรงพยาบาล

- ภาพโทรศัพท์มือถือกระพริบชื่อคนโทรเข้าเป็นชื่อ Natz ตอนวันเกิดแป้ง

- ภาพที่นั่งเล่นกันสองคนเวลาที่รอแม่มารับกลับบ้านตอนเย็นๆ

- ภาพ ตอน ม.5 เวลาเย็นๆ กระดาษสีฟ้าแผ่นนั้น

ที่ลายมือไอ้แนทบรรจงเขียนเพลง  "รักเธอเหมือนเดิมตลอดไป"

เขียนบนหัวจดหมายว่า "แป้ง" ซึ่งเป็นคนถือกระดาษขาวอีกใบใส่เนื้อเพลง "เล่าสู้กันฟัง"

และเขียนบนหัวจดหมายว่า "แนท"

แนทบอกว่า ตอนแรกแนทจะเขียนเพลง เล่าสู่กันฟังนี่แหละ แต่รู้ว่าแป้งจะต้องเขียนมา

เลยเขียนเพลงอื่นก็แล้วกัน

..............และ..อีก..บลาๆๆ..

ทั้งหมด..ไอ้แนท.. ทำไป..เพราะคำว่า "รัก" หรอกหรือ?

ได้แค่ครึ่งหน้าจริงๆ lol

แนทมีคำถาม ......  ว่า.. "เสียใจไหมที่เขาคิดแบบนั้น"

จริงๆแป้งไม่ได้ เสียใจ.. และไม่ได้ดีใจ.. อารมณ์ตอนนั้น มันประหลาดใจซะมากกว่า

ไม่เข้าใจว่า.. เขารักเราขนาดนั้น.. แต่น่าแปลก.. ที่แป้งกลับไม่เคยรู้สึกเลย "ซักนิดเดียว"

แป้งบอกแนทว่า ไม่เคยรู้สึกได้เลยว่าแนทคิดแบบนั้น..

แนทเขาพูดว่า "เป็นเพราะเราใกล้กันมากจนเกินไป"

จะว่าไป.. มันก็ใกล้ จริงๆหล่ะ..

ใกล้..ซะจนอีก 12 ปีต่อมา..

วันที่ 1 มิ.ย. ปี "2551" แป้งไม่สบายใจ แล้วยังคิดถึง "ไอ้แนท" คนแรก

 -----------------------------------------------

เสียใจจริงๆ ที่วันนั้น ทำเขาทุกข์ใจ เพราะไม่เคยรับรู้ความรู้สึกอะไรซักนิด

และมาวันนี้.. ก็ยังเสียใจ ที่ขนาดเขาพูดแบบนั้นมา..  ก็ "ยังคง" ไม่รู้สึกอะไร อยู่ดี - -"

เหลือแต่ความรัก..แบบเพื่อน แบบเดิม ที่จะคงให้เขาได้เสมอมาและเสมอไป..

และก่อนที่จะแยกกันไปนอน..

ไอ้แนทบอกว่า..

"ทั้งหมดที่พูดมา..แค่อยากให้รู้ว่า ถ้าวันไหนแป้งไม่มีใครซักคน

อยากให้สบายใจได้ว่าจะมีเขาอยู่เป็น "เพื่อน" ทั้งคน"

ประโยคนี้ทำเอาน้ำตาซึมกับไอ้แนทครั้งแรกในรอบ 12 ปีที่คบกัน..

สุดๆ ไปเลย.. เจ้าอ้วนเอ้ย!!

ปล.

วันนี้มีคนถามฉันว่า "มีแฟนหรือยัง"

ฉันมองหน้าเขานิ่งๆ ..แล้วตอบว่า "มีแล้ว..และน่ารักด้วย"

ยังคงเป็นแบบนั้นใช่ไหม?

แด่มิตรภาพที่ดีเสมอมา

รักเธอเหมือนเดิมตลอดไป จากไอ้แนท