เสียงหัวใจฉันยามนี้..ยังเต้นเหมือนเดิม..
จังหวะเดิม เดิม เสียงดัง..เท่าเดิม..

แบบ..เดิม  เดิม

หากแต่ต่างไปเพียงว่า..
บางครั้ง..มันแปลกไป
เมื่อได้อยู่ใกล้ใคร เพียง คนหนึ่ง..

เสียงหัวใจ..เต้นถี่..และดัง มากกว่าที่เคยเป็น
จนกลัวฝ่ายตรงข้าม..จะจับพิรุธได้..

..........

นี่ฉันคงกำลัง.."เปลี่ยนแปลง" ไปเรื่อยๆสิ่นะ?

ในเวลาที่มองตากัน รู้ไหมว่าฉันก็ชอบใจ

แต่ขอเถอะ.. "อย่านานได้ไหม" ก่อนทำอะไรไม่ถูก

ดึกแล้ว...คนมีรักเค้าคงคิดถึงกัน

แต่คนไม่มีรักไม่ได้คิดถึงใครซักวัน

อยากจะมีความรักเหมือนดังใครๆ

อยากจะเป็นคนรักของใครซักคน

คนที่ฉันรอ เธออยู่แห่งหนใด

จะมีใครบ้างมั๊ยที่ใจตรงกัน

และบังเอิญที่ฉันจะไปตรงใจ

ก่อนนอนทุกคืนได้แต่อธิฐาน...

ให้เราได้พบกัน

.................

"ฟังกี่ที..ก็อินทุกที"

ขาดความอบอุ่น - -"

คนเยอะนะ..รอบตัวเลย.. รู้จักบ้าง ไม่รู้จักบ้าง

แต่ทำไม.. มันโหวง เหวง

ทำตัวสดใสร่าเริงไปวันๆหน่ะใช่อยู่..

แต่ฉันคิดอะไรใครจะรู้

..............................................

คนบางคนหาว่า ฉัน ยังคง happy ตลอดเวลา..

เพียงแค่เห็นว่าฉันยัง "ยิ้ม" เสมอ

โบราณยังมีคำว่า "หน้าชื่น อกตรม" ใช่ไหมล่ะ..

คำพังเพย..อ้างอิงจากเรื่องจริงทั้งนั้นแหละ

...................................................

แน่นอน..ฉันมีคนให้คิดถึง..

แต่ยังไม่มีคนให้ รัก ..

ความรักหายไปไหน.. ไม่ยอมกลับมา?

...................................................

คนรัก..ไม่ขออะไรมาก

แค่เขาบอกว่าเพลงนี้เพราะจังเลย..ก็โอเคแล้ว :))

นั่งอยู่กับวันเดิมๆ..

ที่ความรู้สึก..ไม่เหมือนเดิม..

ตั้งแต่เที่ยงนั่งคลิ๊กๆ ลากๆ ทำงาน หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องเดิม..

จนนอนหลับอีกครั้ง..

 ..................................................

บ่อยครั้งที่นั่งนิ่งๆ...ตามหาใจตัวเอง..

จริงๆแล้ว..

"อยู่ไหนกันหนอ?"

ไม่รู้ทำไมชอบตั้งคำถามที่ไม่เคยจะมีคำตอบ

อาจเป็นเพราะ..

วันนี้..มันยังคงเศร้าเกินไป..

" สิ่งใดๆ ไม่เกี่ยวอะไร "

" ต้นเหตุแห่งความเศร้าใจ คือ ฉันเอง "

เนี่ย..!

เวลาดองไดนานๆ แล้วกลับมาอัพ

รู้สึกเหมือนหน้าชาๆ ยังไงบอกไม่ถูก..

เวลาคนบอกว่า ไดแน่แล้ว..

อาย..หน่อย หน่อย หล่ะ ^^

......................................................

แต่ก็มาอัพได้แล้ว..

ช่วงนี้งานเยอะหน่อยๆ แต่ก้อสบายดีค่ะ..

ไม่ได้เป็นอะไร ...และไม่มีเรื่องอะไรมากมายในหัวพอที่จะให้อัพด้วย

เอ้อ..

อ่านอิเหนาจบแล้ว..

มึนมาก.. T_T กับชื่อเมือง ชื่อตัวละครของเขา

แต่ว่าตอนนี้มี

"เสื้อฝน นิ้วเท้า เสื้อหนาว วอฟเฟิล" ให้อ่านแล้วหล่ะ..

น่ารักดี.. เป็นมุมมองของเด็กอายุ 11 ที่เสียพ่อแม่ไปในทะเล

มุมมองของเด็กอายุ 11 นี่ก้อน่ารักดีเหมือนกันนะ

เลยนึกไปว่า..

ไอ้ตอนฉันอายุ 11 ฉันมองอะไรอะไร แบบไหนกันนะ..

แต่ก็นึกไม่ออกซักที

รู้สึกแต่ว่า ตอนนั้นคงทำตัวไร้สาระน่าดู.. ToT

ตอนนี้โตแล้วค่ะ..

ก้มหน้า.. ทำงาน  งก งก..  T_T

ได้ PSP มาเชยแล้วหล่ะ

หลังจากที่อยากได้มานาน หลายเดือนมากๆ ..ทำใจไม่ได้กับราคาซักที  555

มีคนมาชวนไปดู "รักสามเส้า" ด้วยหล่ะ..

ไปดีป่าวน๊อ.. ^^

 ::ชอบไนกี้คู่นี้สุดแสนจะบรรยาย::

...........................

เอ่อ..อีกนิด..

..คือ..

กับเธอคนนั้น.. ตอนนี้ไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วนะคะ..

แต่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน.. และจะเป็นแบบนี้ตลอดไปค่ะ ^^

และแล้ว..

ในที่สุด.. ..

หน้าที่แล้วเพิ่งประกาศตามหา อิเหนา ฉบับหนา

แต่.. คนมันอยากอ่าน.. เหมือนๆจะลงแดงให้ได้

จำใจ ต้องไปซื้อ แบบที่เขาเอามาเรียบเรียงย่อ

เล่มนี้

v

v

v

อ่านไป..เหมือนฟังคนเล่าเรื่อง.. (ชื่อก็บอกอยู่ว่า "เล่าเรื่อง" อิเหนา  555)

แบบ.. จริงๆ อยากอ่านที่เป็น ฉากๆ ตอนๆ ประมาณว่า พรรณนาโวหาร อะไรแบบนี้..

แล้ว.. ให้ตายเถอะว่าเหมือนเขาจะร่วมมือกับ บริษัท ดับเบิ้ลเอ พิมพ์หนังสือเล่มนี้ออกมา

เพราะว่าเห็นมีโฆษณา ดับเบิ้ลเอ อยู่ทางด้านหลังด้วย..

เลยทำให้..กระดาษที่เป็นส่วนเนื้อหา ไม่ใช่กระดาษถนอมสายตาสีน้ำตาลอ่อน ..

แต่เป็นกระดาษสีขาว(ว่อก) ..อ่านทีก็ปวดตาที

ใส่แว่นอ่านก็แล้ว ถอดอ่านก็แล้ว..

สรุปว่า.. ซื้อมาทรมาณตัวเองนะนี่ T_T

...............................................................................................................

เมื่อหลายวันก่อน ไปอบรมโปรแกรม แคพติเวท กับแม่

เป็นโปรแกรมเครือ adobe ใช้สำหรับทำสื่อ ต่างๆ

แม่ชวนให้ไปด้วย เพราะเขาบอกว่ามันใช้หากินได้นะเนี่ย

(เรื่องของเรื่องจะได้ให้งานลูกได้...รู้หรอก)

แล้ว..คนที่อบรมครั้งนี้เป็นคุณครูจากโรงเรียนต่างๆ.. เลยทำให้เกร็งนิดหน่อย

 .. เขาอายุกัน สี่สิบปลายๆ .. เป็นต้นไป..

แล้วแบบ.. คนแก่. กับเทคโนโลยี ไม่ใช่ของคู่กันเลย..

วิทยากรต้องใช้ความอดทนสูงมาก.. เพราะอาจารย์ลุง อาจารย์ป้า เขามีปัญหากันทุกขั้นตอน..

ฟังไปฟังมา.. เอ๊ะ วิทยากรหน้าคุ้นๆ..

เพิ่งจะมาถึงบางอ้อ ตอนเห็นนามสกุล..

พี่ชาย ไอ้โซน (เพื่อนที่มหาลัยนั่นเอง) ก็เลยเดินทะเล่อทะล่าไปทักเขา..

เขาบอกว่าไอ้โซนพูดถึงแป้งบ่อยๆ.. บอกว่า เก่ง 555

(แอบกรี๊ดอยู่ในใจ.. ไอ้โซนนี่น่ารักนะเนี่ย 55)

เขาเลยบ่นปวดหัวๆให้ฟัง.. เขาบอกว่าอบรมมาสามรอบแล้ว..

อาจารย์ลุง อาจารย์ป้า ไม่ค่อยเข้าใจเลย

แอบเห็นพี่เขาทำหน้า เหนื่อยๆด้วยหล่ะ

ก็แหง๋หล่ะ.. คำสั่งมีแต่ภาษาอังกฤษ.. แล้วคุณลุงคุณป้า เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจภาษาอังกฤษกัน..

ไม่ให้มึนได้ยังไง

......................................................................................

ช่วงนี้ยังคงรอเรื่อง เรียนจบ อยู่นั่นแล้ว..

ตราบใดที่ยังไม่ประกาศรายชื่อนักศึกษาจบ รอบใหม่..ก็ยังคงต้องนั่งรอต่อไป

บางครั้ง นั่งเฉยๆ .. บางครั้ง ปั่นงานให้แม่ ยิก ยิก..

แต่..ช่วงเย็น..ของหลายๆวัน..ก็ต้องไปนั่งร้าน bread house .. โกโก้ปั่นเขาอร่อยได้สุดสุด

น้ำหนักขึ้น.. จะโทษใครได้หล่ะทีนี้..

ได้เจอใครหลายๆคนที่ร้านนี้.. แต่ใครก็ไม่เจ๋งเท่า "น้องตั๊ก"..

น้องตั๊กเขาน่ารักมาก.. แต่สาบานได้.. รู้สึกเพียงแค่เห็นว่าเขาน่ารักเฉยๆ เท่านั้นเอง

...............................................................................................

..........

เอ่อ... นึกไม่ออกแล้ว..

..อย่างงี้ทุกที..เวลาจะอัพ.. เรื่องหายหมด..

.ไว้คราวหน้าก็ได้ฟระ!! ฮึ่ยยย..

ก่อนไป

ขอบคุณพี่น้องที่ดีของสตอรี่ไทยที่แวะเวียนมาพูดคุย และเป็นห่วงกันอย่างสม่ำเสมอนะคะ..

ทรายอ้วน พี่ป้อม น้องกิ๊ฟ พี่พัด พี่นลิน พี่กุ๊ก พี่ฟีม น้ำฝน ชิมมี่ น้องแป้ง

รวมถึงทุกคนที่ไม่ได้เอ่ยถึงและ..ขาจร ที่เข้ามาด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆ ^^

ปล.

สายตาอย่างนั้น...  เอ่อ..  อะไรนะ..  หืมม?

เมื่อวานไปหาซื้อหนังสือ "อิเหนา" จากร้านหนังสือ ตั้งสี่ห้าร้าน

ไม่มีใครเขามีขายเลย วรรณกรรมไทย

อยากได้จริงๆ ..  อยากได้แบบฉบับ "ดั้งเดิม" เลย..

สมัยนี้มักจะมีแบบเอามาทำเป็นการ์ตูนเพื่อให้เด็กศึกษาและรู้จักวรรณกรรมไทยได้อย่างง่ายๆ

เลยไม่ค่อยมีคนสนใจ..แบบดั้งเดิม..

..

แต่แป้งอยากอ่าน

ใครพบเห็นที่ไหน.. รบกวนช่วยบอกเบาะแส "อิเหนาฉบับดั้งเดิม" ด้วยนะคะ

จักขอบพระคุณยิ่ง..

^^

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

::เด็กมีปัญหา::

ฉันยังยืนยันว่า..

"มีแต่เธอเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงได้ทุกอย่าง"

"มีแต่เธอที่รู้ รัก จะเป็นเช่นไร"

ยังคง..เข้าใจดี.. ใช่ไหม?

.............................................................................................

ปล.

หายจากหน้าคอมไปหลายวัน.

แต่กลับมาแล้วค่ะ ^^

เห็นไดหน้าเมื่อวานแล้วสงสารตัวเอง..

เห็นคอมเม้น..แล้ว.. ต่างกับหน้าก่อนๆที่ทุกคนจะมายิ้ม ดูเศร้าๆยังไงไม่รู้..

อัพดีกว่า...

.......................................................

วันนี้... "เล่ายาว" นะคะ

ไม่อ่านได้...ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ

...............................................

วันนี้อาการยังทรงตัวเหมือนเมื่อวานไม่ต่างนัก

อาการ.."เสียความรู้สึก" นั้นยังอยู่ชัด จนน่าแปลกใจว่ามันไม่ได้เพิ่งจะเกิดขึ้น

ปกติไม่ค่อยได้นั่งเล่นเอ็มจริงจัง..แต่วันนี้ทำ..

เลยเป็นต้นเหตุของ.. "เซอร์ไพรส์ใหญ่"

...............................

วันนี้จะขอเล่าเรื่องของ "ไอ้แนท" (ซึ่งเจ้าตัวชอบเขียนว่า "แน๊ต" แต่แป้งจะ "แนท")

แนทเป็นเพื่อนผุ้หญิง(ที่อาจจะชอบทอมหรือผู้ชายก็ได้) รุ่นราวคราวเดียวกันสมัยวัยรุ่นน้อยๆ..

ช่วงม. 1 ถึง ม.3 . เราสนิทกันมาก ทั้งกลุ่มมี 4-5 คน แต่แป้งจะตัวติดกับไอ้แนทมาก..

ขนาดว่าถ้าเดินไปไหนคนเดียว จะโดนถามตลอดทาง ว่า "แนทล่ะ" "แนทไม่มาเหรอวันนี้"

จนทุกวันนี้ 12 ปีผ่านมา พี่ที่โรงเรียนที่รู้จักเขาเจอแป้ง

เขาก็ยังถามหาอยู่ว่า "แนทล่ะ เป็นยังไง" .. ตัวติดกันจริงๆตอนนั้นยืนยันเลย..

เวลาเดินไปไหนจะคว้ามือไอ้แนทคนแรกเป็นเวลา 3 ปีเต็ม (มือเขานิ่มจริงๆ สาบานได้)

ตอนก่อนสอบ เขาจะชอบเขียนกระดาษแผ่นเล็กๆมา ประมาณว่า "สู้ๆ"

แป้งก้อจะยิ้มกลับไปให้เขาที่นั่งสอบอยู่ไกลๆ

เขาเลขที่ 10 แป้งเลขที่ 55 ไกลพอไหม 555

เวลานั่งเรียนเนี่ย จะนั่งใกล้ๆกัน.. ตอนเรียนพิเศษตอนเย็น ก็จะเรียนวิชาเดียวกัน นั่งด้วยกัน

ตอนเลิกเรียนเย็นๆ จะเดินไปซื้อ คาลพิโก้ โซดา (ไม่มั่นใจเรื่องตัวอักษรนะ) ด้วยกันทุกวัน

เวลาใครจะจีบไอ้แนทนะ ต้องผ่านแป้ง ถ้าจีบกันหลายคนก็ต้องมีสินบนกันบ้าง

ทุกๆวันเป็นวันที่ดีเสมอมา..

หนวดดก!! 55

จน ม.4 แป้งย้ายโรงเรียนไปอยู่อีกโรงเรียนหนึ่ง แต่ไอ้แนทยังเรียนที่เดิม

แต่ระหว่างนั้นก็ยังเจอกันอยู่เรื่อยๆ

โทรศัพท์บ้าง เจอกันจะจะบ้าง บางทีเวลาเจอกันยังถือจดหมายไปให้กันเลย

เอาไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ว่า ฉันคิดถึงแก

เรามาห่างกันจริงๆ ก็ช่วงมหาวิทยาลัย..

แนทเรียนสัตวบาลที่เพชรบุรี  แป้งเรียนออกแบบนิเทศที่นครปฐม

ไม่ค่อยได้โทร.. ไม่ค่อยได้เจอ.. หรืออาจไม่ได้เจอ (แต่เหมือนเพิ่งเจอในฝันเร็วๆนี้)

แต่มึสิ่งหนึ่ง..ที่ไอ้แนทยังทำ.. ไม่บกพร่องเลย.. คือไม่ว่า ฟ้าจะถล่ม แผ่นดินจะทลาย..

ในวันที่ 19 ธันวาคม ของทุกปี เขาจะต้องโทรมาบอกว่า "happy birthday"

ไอ้แนท..ทำ ตลอด 12 ปี ที่รุ้จักกัน..

แต่ทุกวันที่ 11 เมษายน ..ของทุกปี.. แป้งไม่เคย "happy birthday" ไอ้แนทเลยซักครั้ง

12 ปี.. ไม่เคยเลย.. (แย่...สุดๆ)

และวันนี้ ..."ไอ้แนท".. มี .."เซอร์ไพรส์ใหญ่" มาก มาก

วันนี้..เนื่องจากอาการตะหงิด ตะหงิด ที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก.. เลยไปคอมเม้น hi5 หาไอ้แนท..

ไปเม้นเฉยๆ ว่าอยากคุยด้วย คิดถึง รู้สึกแย่ อะไรทำนองนั้น

แต่ก็ไม่ได้คิดหรอกว่าเขาจะเปิดเจอเมื่อไหร่.. แค่นึกถึงเขาเท่านั้น เลยไปคอมเม้นไว้..

ไอ้แนทเขามักจะมีความห่วงใยให้อย่างไม่งก ไม่ว่าจะจบกันไปกี่โรงเรียนแล้วก็ตาม

และครั้งนี้ก็ไม่แปลก..ที่เขาจะเป็นคนแรก..ที่แป้งนึกถึง..

ใครจะไปรู้ว่าทันทีที่เขาเปิดเจอเม้นแป้ง. เขารีบมาออนmsn ถามว่า "แป้ง..เป็นอะไรหรือเปล่า"

นี่แหละ.. สิ่งแรก.. ที่จะได้ยินจากปากไอ้แนท เวลามีปัญหา บางครั้งไม่ต้องบอก เขาก็รู้เอง

บางครั้ง.. แค่บอกว่า คิดถึงเขา.. เขาก็ยังถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

(แต่ ก็มีบางครั้งที่เล่นพละเหนื่อย หน้านิ่วคิ้วขมวด. เขาก็ยังถาม - -" )

ไอ้เราก็ไม่อยากจะให้เขาเห็นความสำคัญขนาดนั้น เพราะปกติเขานอนเร็ว..

ก่อนวันนี้หลายครั้งที่พยายามจะงอแงไม่ให้เขาไปนอน......เขาก็ยืนยันที่จะไปนอน..

แต่วันนี้มันเลยเวลานอนของเขาแล้ว..เขาก็มา..

แป้งพยายามไม่พูดอะไรมากบอกให้เขาไปนอนซะ.. แต่ไอ้แนทยังยืนยันว่าจะยังไม่นอน

ก็เลยนั่งปรับทุกข์กันไป.. นิดๆหน่อยๆ.. เวลาเล่าความรู้สึกที่ไม่ค่อยตรงกับความจริง

เขาเหมือนจะมีเซ๊นส์พิเศษ.. เพราะชอบถามว่า "แน่นะ"..(รู้ทันตลอด..อ่ะ)

แล้ว..ก่อนที่จะจบการสนทนาซักแป๊บเดียว..

อยู่ๆ มันก็โพล่งขึ้นมาว่า..

     (23:45) || >> oh o :: จะ:  เราเคย "รัก" แป้งด้วย    รักมากมายก่ายกองเลยแหละ
     (23:45) Pangst3RDuck ｡◕: หือ?
     (23:45) || >> oh o :: จะ:  จิง
     (23:45) Pangst3RDuck ｡◕: พูดจิงๆ
     (23:45) Pangst3RDuck ｡◕: ถ้าจิงก็ เซอร์ไพรส์ มากๆๆเลยนะนี่ 
     (23:46) Pangst3RDuck ｡◕: มันเคยมีเรื่องราวแบบนั้นเกิดขึ้นด้วยเหรอเจ้าอ้วน?
      (23:46) || >> oh o :: จะ:  เออ

เอ่อ..

ทั้งชีวิต.. ไม่ใช่ไม่เคยมีคนพูดคำว่า "รัก" ด้วย ..

แต่การได้ยินคนบอกรักครั้งนี้..

เหมือนโดนตีด้วยของแข็งรูปร่างเหมือนกระบอกไฟฉายขนาดใส่ถ่านตรากบ 4 ก้อนใหญ่

เล่นเอาอึ้งไปชั่ววูบ ไทม์แมชชีนพาย้อนเวลาไป 12 ปีก่อน และหลังจากนั้นมาเรื่อยๆ..

ไทม์แมชชีนภาพล่องไปทุกภาพที่มีไอ้แนท..

- ภาพไอ้แนทโดดเรียนพิเศษมานั่งเช็ดน้ำตาแป้งตอนงอแงเรื่องไร้สาระ

- ภาพไอ้แนทวิ่งสโลว์โมชั่นมากอด ตอนไปหาเขาที่ฝึกงานที่โรงพยาบาล

- ภาพโทรศัพท์มือถือกระพริบชื่อคนโทรเข้าเป็นชื่อ Natz ตอนวันเกิดแป้ง

- ภาพที่นั่งเล่นกันสองคนเวลาที่รอแม่มารับกลับบ้านตอนเย็นๆ

- ภาพ ตอน ม.5 เวลาเย็นๆ กระดาษสีฟ้าแผ่นนั้น

ที่ลายมือไอ้แนทบรรจงเขียนเพลง  "รักเธอเหมือนเดิมตลอดไป"

เขียนบนหัวจดหมายว่า "แป้ง" ซึ่งเป็นคนถือกระดาษขาวอีกใบใส่เนื้อเพลง "เล่าสู้กันฟัง"

และเขียนบนหัวจดหมายว่า "แนท"

แนทบอกว่า ตอนแรกแนทจะเขียนเพลง เล่าสู่กันฟังนี่แหละ แต่รู้ว่าแป้งจะต้องเขียนมา

เลยเขียนเพลงอื่นก็แล้วกัน

..............และ..อีก..บลาๆๆ..

ทั้งหมด..ไอ้แนท.. ทำไป..เพราะคำว่า "รัก" หรอกหรือ?

ได้แค่ครึ่งหน้าจริงๆ lol

แนทมีคำถาม ......  ว่า.. "เสียใจไหมที่เขาคิดแบบนั้น"

จริงๆแป้งไม่ได้ เสียใจ.. และไม่ได้ดีใจ.. อารมณ์ตอนนั้น มันประหลาดใจซะมากกว่า

ไม่เข้าใจว่า.. เขารักเราขนาดนั้น.. แต่น่าแปลก.. ที่แป้งกลับไม่เคยรู้สึกเลย "ซักนิดเดียว"

แป้งบอกแนทว่า ไม่เคยรู้สึกได้เลยว่าแนทคิดแบบนั้น..

แนทเขาพูดว่า "เป็นเพราะเราใกล้กันมากจนเกินไป"

จะว่าไป.. มันก็ใกล้ จริงๆหล่ะ..

ใกล้..ซะจนอีก 12 ปีต่อมา..

วันที่ 1 มิ.ย. ปี "2551" แป้งไม่สบายใจ แล้วยังคิดถึง "ไอ้แนท" คนแรก

 -----------------------------------------------

เสียใจจริงๆ ที่วันนั้น ทำเขาทุกข์ใจ เพราะไม่เคยรับรู้ความรู้สึกอะไรซักนิด

และมาวันนี้.. ก็ยังเสียใจ ที่ขนาดเขาพูดแบบนั้นมา..  ก็ "ยังคง" ไม่รู้สึกอะไร อยู่ดี - -"

เหลือแต่ความรัก..แบบเพื่อน แบบเดิม ที่จะคงให้เขาได้เสมอมาและเสมอไป..

และก่อนที่จะแยกกันไปนอน..

ไอ้แนทบอกว่า..

"ทั้งหมดที่พูดมา..แค่อยากให้รู้ว่า ถ้าวันไหนแป้งไม่มีใครซักคน

อยากให้สบายใจได้ว่าจะมีเขาอยู่เป็น "เพื่อน" ทั้งคน"

ประโยคนี้ทำเอาน้ำตาซึมกับไอ้แนทครั้งแรกในรอบ 12 ปีที่คบกัน..

สุดๆ ไปเลย.. เจ้าอ้วนเอ้ย!!

ปล.

วันนี้มีคนถามฉันว่า "มีแฟนหรือยัง"

ฉันมองหน้าเขานิ่งๆ ..แล้วตอบว่า "มีแล้ว..และน่ารักด้วย"

ยังคงเป็นแบบนั้นใช่ไหม?

แด่มิตรภาพที่ดีเสมอมา

รักเธอเหมือนเดิมตลอดไป จากไอ้แนท

เงียบๆ..

ไม่ได้เป็นอะไรนะ..

แต่อยากอยู่ "เงียบๆ" คนเดียว..

............

แป๊บเดียวแหละ..

.....

ที่ทำเป็นแข็งแรง - ที่แท้แทบขาดใจ

ปล.

ฉันก็ยังเป็นฉัน "เหมือนเดิม"

มีน้องคนหนึ่งถามว่า..

"พี่แป้ง..การที่เรารักใครซักคนมันรู้สึกยังไง"

เจอคำถามนี้ ถึงกับ แน่นิ่ง เนิ่นนาน.. พยายามเหลือกตามองฟ้า เหมือนๆจะคิดอะไรอยู่..

ไอ้ความรักเนี่ยนะ.. แสดงออกมาเป็นการกระทำ.. ไม่ยากเท่าไหร่.. (กับคนที่เรารักนะ)

แต่หากจะให้มาบรรยายให้บุคคลซึ่งไม่เคยมีความรักเข้าใจว่า..การมีความรักมันเป็นยังไง

..มันเกินกำลังจริงๆ..

เลยบอกน้องเขาว่า .."เมื่อใดที่เราคิดถึงคนคนนั้น.. หน้าเราจะบานเบ่ง"

...น้องคนนั้นทำหน้าตึงๆ.. เหมือนพยายามจะเข้าใจ.. (แน่นอนว่าเขายังไม่เข้าใจ)

..เขาเอ่ยถามอีกครั้งว่า "การบอกรักต้องสร้างบรรยากาศยังไงพี่"..

ไอ้คนถามเขาจะรู้ไหมนะ ว่าคนถูกถามรู้สึกอยากเอาปลายเท้าสัมผัสกับหน้าเขาเบาๆ..

แต่ไอ้จะทำอย่างนั้นก็เกรงใจความรู้สึกเด็กอายุ 16 ที่ชอบคิดไปเองว่ามีความรัก

(แต่จริงๆคือเขาคิดไปเอง)

แต่พอเจอคำถามนี้..ต้องยอมรับจิงๆว่าไม่รู้จะตอบเขาไปยังไง..

จะให้บอกได้ยังไง.. ก็พี่แกเล่นถามว่าจะสร้างบรรยากาศยังไง..

จุดเทียนสร้างบรรยากาศมั้งมึง..

แต่ระหว่างที่อิดออดกับการตอบคำถามนี้อยู่.. น้องเขาก็ถามอีกคำถามแทรกมาว่า

"แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าหญิงจะไม่ปฏิเสธ"..

เออเว้ย...

พี่จะรู้มั้ยค๊าบบบบบบบบบบบบบบ.. ว่าหญิงจะปฏิเสธน้องมั้ย..

ดูเหมือนน้องจะคาดหวังกับคำตอบไว้มาก..

เพราะน้องยกตัวอย่างมาว่า..

เพื่อนเคยบอกรักหญิงแบบ เอามือหญิงมาไว้ที่หน้าอกแล้วบอกรัก.. (มันดูหนังเกาหลีมากไปมั้ง)

แล้วสุดท้ายหญิงคนนั้นก็คบกับเขาจนได้..

น้องเขาเลยคิดว่า.. การจะบอกรักให้หญิงรักเลย 100 เปอร์เซ็นต์เนี่ย มันคงมีวิธี.

แต่ขึ้นชื่อว่า "ความรัก" .. มันจะ ไปกำหนดตายตัวได้อย่างไร.. จริงไหม??..

..............................................

 ::ขี้เหร่ได้อีกนะไอ้สองตัวนี้::

มุมความรัก..(เล็กๆ)

เมื่อคืนแอร์โทรมาตอนเกือบๆตี 4 โดยออกตัวไว้ก่อนว่า "แอโทรมาปลุกนู๋อีกแล้ว" (เป็นพิธี..)

ใจความคือ.. "แอโทรมาส่งนู๋นอนนะ" (......ตี 4)

ไอ้เราก็งัวเงีย.. พูดนั่นนี่.. รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

ก่อนวาง.. โดนหัวเราะเยาะเย้ย..บอกว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้แอจะถามว่าเราคุยไรกัน"

แล้วก้อเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุข..

ใช่เซ๊... ของเทอมัน ห้าทุ่มนี่ .. ของฉันมันตี 4..

 ..............................ชิ!!!

ปล.

วันนี้เป็นอีกวันที่อยากกินสเวนเซ่น..

เตรียมตัวตั้งแต่สี่โมงเย็น.. แล้วก็ไม่ได้ไป..จนได้..

อยากยืนข้างกาย ได้กุมมือ โอบหัวไหล่

ฉันคงสุขใจ

"เธอมีความหมายมากกว่าใครๆ"